Blog Michel Mulders

Sorry Brendan Dolan

Published on 09 September 2014
Iedereen heeft ze wel: dartshelden. Spelers waar je net iets meer mee hebt dan met de andere deelnemers. Spelers waarvan je altijd hoopt dat ze winnen. Ze worden je ‘favoriet’. Ook ik heb tijdens de afgelopen tien jaren een aantal favorieten gekregen. Maar om de een of andere reden hebben ze mij sindsdien in de steek gelaten.
Lloyd 012
Manley 011
wdt 2005 robson2

Voor mijn allereerste favoriet gaan we terug naar de World Darts Trophy van 2005, gehouden in Nederland. Op tv zag ik de underdog Gary Robson het toernooi winnen ten koste van de favoriet Mervyn King. Vanaf dat moment werd Robson mijn favoriet. Helaas bleken dit zijn ‘five minutes of fame’ te zijn, want sindsdien wist hij nooit meer een televisiefinale te bereiken. Op Lakeside kwam hij zelfs nooit verder dan de kwartfinales. Een beetje in de luwte van de BDO gooit ‘Big Robbo’ nog wel zijn pijlen. Afgelopen februari behaalde hij de halve finales tijdens het nieuwe tv-toernooi: de BDO World Trophy. Hopelijk is dit de start van een ‘nieuwe’ Gary Robson, en kan hij in januari tijdens Lakeside eindelijk eens voorbij de laatste acht komen.

Mijn tweede held ontstond aan het begin van 2006, toen de PDC nog onbekend terrein was voor Nederland. Op 2 januari zag ik bij RTL de finale van een WK (‘huh, wij hebben toch Lakeside?’) tussen Phil Taylor en Peter Manley. De voor mij sympathiek lijkende Manley werd met 7-0 afgedroogd, maar toch had hij mijn hart gestolen. Ruim een jaar later bezocht ik voor het eerst een groot dartstoernooi. In Hengelo zag ik mijn favoriet ‘One Dart’ de finale van de Masters of Darts spelen tegen Raymond van Barneveld. De hele zaal was uiteraard voor ‘Barney’, maar ik zat stiekem met een bordje met de tekst ‘Come on, One Dart’ erop in de zaal. Ook deze finale werd een 7-0 afstraffing voor de Engelsman. Van Barneveld was inmiddels overgestapt naar de PDC, waardoor deze bond steeds bekender werd in Nederland. Manley haalde in 2008 nog de halve finales van het EK, maar de laatste drie jaren was de drievoudig WK-finalist niet meer te zien op het hoogste podium. Een van de grootste characters uit de geschiedenis verdween redelijk anoniem van het hoogste podium.

Net als collega Jacques Nieuwlaat heb ik ook altijd een zwak gehad voor Colin Lloyd. Als nummer 1 van de wereld heb ik hem helaas nooit zien spelen, maar beelden van zijn World Grand Prix en World Matchplay titels heb ik inmiddels al meerdere keren teruggekeken. Helaas haalde hij nooit meer een tv-finale sinds de PDC bekend is geworden in Nederland. Ook op het WK wilde het niet meer vlotten met ‘Jaws’: sinds 2007 kwam hij nooit meer voorbij de derde ronde. Zijn cruciale nederlaag tegen Raymond van Barneveld op het WK 2007 heb ik gevolgd via een live scorebord op internet. Daar zag ik Van Barneveld terugkomen van een 3-0 achterstand, en de wedstrijd alsnog met 4-3 winnen. Nog voordat ik Colin Lloyd echt kon gaan volgen, had hij van ‘Barney’ al de genadeklap gekregen. De Engelsman dreigt zelfs voor het eerst sinds jaren het WK niet eens te halen. Dit zou een nieuwe domper zijn voor de man wiens carrière als een nachtkaars lijkt uit te gaan.

Eind 2006, begin 2007 bestelde ik via de website van de PDC de computergame ‘PDC World Darts Championship’. Voorop stonden verschillende helden van de PDC. Één van de weinige spelers die voor mij onbekend was, was John Part. Na wat research bleek dit een tweevoudig wereldkampioen te zijn, en stond de Las Vegas Desert Classic op zijn naam. Ik begon deze Canadees een beetje te volgen, en was super blij toen hij een jaar later het WK voor een derde maal wist te winnen. Vlak daarna won hij een Players Championship en mocht hij meedoen aan de Premier League. Helaas kon ‘Darth Maple’ weinig uitrichten tijdens deze competitie. Ook in het vervolg van zijn carrière was hij een speler die niet meer altijd op de grote toernooien aanwezig was. Tijdens het WK van 2012 liet hij voorlopig voor het laatst van zich horen: met een Canadese vlag bij de televisie zag ik hem de kwartfinales behalen. Daarin verloor hij na een episch gevecht in een allesbeslissende leg van James Wade. In maart 2013 was de Canadees er ineens weer, toen hij de UK Masters op zijn naam zette. De drievoudig wereldkampioen heeft de klasse om nog één keer te vlammen, maar net als voor Colin Lloyd dreigt ook Part het WK mis te lopen.

Zijn dan werkelijk al mijn helden uit de top van het darts verdwenen? Nou, niet helemaal. Al in 2008 zag ik een leuke speler de finale van een UK Open qualifier halen. Hij verloor daarin kansloos van Phil Taylor, maar zijn naam heb ik altijd onthouden: Brendan Dolan. De rest van de dartswereld leerde hem kennen tijdens de World Grand Prix van 2011, toen hij met een 9-darter de finale wist te bereiken. Wederom was Phil Taylor te sterk voor hem, maar zijn naam werd gemaakt. Ook in Nederland werd hij steeds bekender, doordat hij vorig jaar de finale en dit jaar de halve finales wist te bereiken van de Dutch Darts Masters. Met vier pro-tour zeges voor ‘The History Maker’ sinds november 2013 heeft hij zich in de top zestien van de wereld gevestigd. Dit jaar behaalde hij samen met Michael Mansell de halve finales van de World Cup of Darts, waarbij hij sterke zeges wist te behalen op Peter Wright en Michael van Gerwen. Het lijkt dus allemaal voor de wind te gaan voor de Noord-Ier, maar kijkend naar mijn andere favorieten kan ik nu maar één ding zeggen: ‘Sorry Brendan Dolan dat jij mijn favoriet geworden bent’.

Comments