Blog Jacques Nieuwlaat

Publieksgekte

Published on 02 April 2011
Twee weken geleden deed de Premier League Glasgow aan. Alle jaren dat ik als commentator werk en de Premier League Schotland aandeed waren prachtig. Geen publiek kan zo passioneel zingen als het Schotse. Geen publiek gaat zo achter hun helden staan als het Schotse. Kortom Schotland was altijd mijn favoriete plek als het gaat om de ultieme Premier League beleving. Tot donderdag 17 maart 2011. Die dag zal als een zwarte dag de geschiedenis ingaan. Iedereen heeft het kunnen zien, wereldkampioen Adrian Lewis zou de laatste wedstrijd van de avond spelen tegen Gary Anderson. Voor het eerst zou er een Schot spelen op eigen bodem in de Premier League en iedereen had er ongelooflijk naar uitgekeken. Televisie had in de aanloop naar die dag alles gedaan om die wedstrijd te hypen en ook beide spelers konden al weken vooraf nergens anders over praten. Maar wat een volksfeest had moeten worden werd een grote deceptie. In 2009 had Robert Thornton al eens een thuiswedstrijd mogen spelen, omdat Wayne Mardle zich moest terugtrekken uit de Premier League. Thornton speelde in Aberdeen tegen James Wade een zgn. challenge wedstrijd. Het werd een prachtige avond en zo had het deze keer eigenlijk ook moeten worden.
201104

De avond was zo mooi begonnen, Terry Jenkins en James Wade speelden een prachtige partij die over de volle 14 legs ging. Toen was het de beurt aan Raymond van Barneveld die in Schotland altijd kan rekenen op massale aanmoedigingen van de Schotten. Deze dag was het niet anders. Het kippenvel stond op mijn armen toen de 7.000 man massaal Van Barneveld toejuichten. Raymond stelde niet teleur, hij gaf het publiek wat het wilde, een klinkende overwinning op Mark Webster. Vervolgens hielden Taylor en Whitlock de gang er goed in en daarna was het tijd voor dé wedstrijd van de avond.

Helaas ging het al meteen fout. Bij de opkomst van Adrian Lewis kreeg hij niet het verdiende applaus, maar een bierdouche die zijn weerga niet kent. Zo verwelkom je natuurlijk niet de wereldkampioen, maar als het daar bij zou zijn gebleven had iedereen er nog wel vrede mee kunnen hebben. Het bleef er echter niet bij. Tijdens de hele partij werden er muntjes, bier en nog meer wat voorhanden was op het podium gesmeten. Ongelooflijk hoe zo’n prachtig publiek zich zo kan laten gaan. De wedstrijd werd nooit meer een wedstrijd omdat de omstandigheden dat absoluut niet toelieten. Lewis kon geen kant op en werd constant geraakt door vliegende objecten en Gary Anderson wist zich ook geen houding te geven. Hij schaamde zich zichtbaar voor ‘zijn’ publiek.
Ik ben opgegroeid met de beelden van de Lakeside Country Club, een heilige plek in het darten. Daar speelden eens per jaar ’s-werelds beste darters om de wereldtitel. Een sfeervolle zaal gevuld met knotsgekke dartvolgers die hun helden hartstochtelijk aanmoedigden. Het aanmoedigen ging wel met een bepaalde discipline, er werd alleen geroepen als de spelers net gegooid hadden en zelden of nooit als er een speler aan de oche stond. Zo hoort het natuurlijk ook. Ik begrijp best dat het publiek tegenwoordig meer wordt opgezweept voordat de partijen beginnen, dat de spelers hun entree maken op lekkere muziek, vergezeld door een mooie dame en dwars door het publiek naar het podium gaan. Ik begrijp het allemaal, het ziet er goed uit op TV en je krijgt ongelooflijk veel sfeer. Toch zouden de hoge heren het geheel nog eens onder de loep moeten nemen want ik zie en hoor steeds vaker dat het publiek van doorslaggevende betekenis is in wedstrijden. Darts is eens spel dat emoties losmaakt, maar ik vind nog steeds dat de speler die het beste is moet winnen en niet de speler die toevallig het publiek achter zich heeft dat zich zo misdraagt dat de tegenstander het spelen onmogelijk wordt gemaakt.

Tijdens de afgelopen RTL7 Darts International Masters waren we te gast in hotel Zuiderduin. Een prachtige locatie met 4 dagen een heerlijk publiek. Toch heb ik ook daar een aantal spelers in interviews horen zeggen dat ze uit hun concentratie werden gehaald door individuen in het publiek. Dit is heel slecht voor onze sport en we moeten er allemaal ons best voor doen dat dit niet meer gebeurd. Als je in het publiek zit tijdens een toernooi wijs mensen bij je in de buurt die het doen op hun verantwoordelijkheid. We kunnen deze uitwassen alleen maar stoppen als iedereen weet dat het zo niet kan. In de meeste dingen moeten we met onze sport vooruit, moeten we kijken naar de toekomst, maar als het om aanmoedigen gaat of sfeer maken in een zaal moeten we terugkijken, moeten we naar het verleden kijken. Zoek op you tube eens een filmpje op van de Embassy van pakweg 1988 en kijk hoe het er daar aan toegaat, zo hoort het namelijk!

Jacques Nieuwlaat

Comments