Blog Jacques Nieuwlaat

Lang leve de underdog

Published on 01 June 2015
In de jaren ’80 begon ik met het volgen van darts op TV. Eric Bristow was in die jaren de grote man en won de meeste toernooien. Hij was goed, heel goed zelfs en met name als de druk het hoogst was, kon hij altijd net iets meer dan zijn tegenstanders. Daarom was ik juist fan van Jocky Wilson, een vierkante Schot met een afschuwelijke speelstijl, maar voorzien van een ongenadig talent. Jocky maakte het Eric vaak lastig en won ook soms van de grote meester. Toen Bristow de finale van de Embassy haalde in 1990 en tegen de volkomen onbekende Phil Taylor moest uitkomen was ik natuurlijk voor Taylor en wat was het lekker dat Bristow op bijna vernederende wijze verloor van een man die voor zijn werk porseleinen wc-hendels maakte.
1Bristow Eric 014
2Barneveld Raymond 031
Taylor Phil 048

In 1997 stonden deze beide heren weer tegenover elkaar op een WK. Deze keer in de Circus Tavern in Purfleet. Het PDC WK, de halve finale om precies te zijn. Taylor was inmiddels de beste darter van de wereld en had al vier wereldtitels op zijn naam staan. Eric Bristow was getroffen door darteritus en had al een jaar of vijf geen fatsoenlijke pijl meer uit zijn handen gekregen. Deze dag was ik absoluut niet voor Taylor. Bristow moest winnen, zo’n mooie carrière verdiende een tweede jeugd. Helaas voor Bristow - en voor mij - was Taylor toch net te sterk, al was het in een bloedstollende partij waarin Bristow nog één keer liet zien waarom hij zo’n grote was.

Toen Raymond van Barneveld zijn eerste WK’s wist te winnen stond ik te springen in mijn woonkamer, hoe prachtig was het niet dat een Nederlander deze Britse sport wist te veroveren en al die grote namen er genadeloos afgooide. Die blijdschap heeft echt wel een flinke tijd geduurd, maar op het hoogtepunt van de dominantie van Barney heb ik ook wel een gedacht: “Van mij mag een ander nu ook wel eens winnen”. Toen Jelle Klaasen de WK-titel van 2006 voor zich opeiste kon ik daar prima mee leven. De underdog had gewonnen en dat geeft mij toch een bepaald gevoel van voldoening.

Direct na die nederlaag stapte Van Barneveld over naar de PDC. Het alfa-mannetje aldaar was nog altijd Phil Taylor. Ik heb jaren lang de toernooien daar gevolgd, veelal al voorzien van commentaar en bijna altijd stond The Power aan het eind van een toernooi weer met de beker omhoog. Natuurlijk was het bewonderenswaardig wat deze man presteerde, maar ik hoopte steeds vaker dat een tegenstander hem toch zou verslaan. Dat lukte nagenoeg nooit, tot Barney de overstap maakte. Natuurlijk was ik voor de Nederlander, zeker in de onderlinge duels met Taylor en hoe mooi was het niet dat juist die Nederlander het WK van 2007 wist te winnen door in de finale Taylor te verslaan, yes!

Toch zou blijken dat Taylor gewoon de beste van zijn generatie is en in de daaropvolgende vijf jaar won hij nagenoeg alles wat hij winnen wilde. Ik bleef hopen dat hij soms verslagen werd, maar het bleven uitzonderingen. Tot in 2012 Michael van Gerwen nadrukkelijk aan de stoelpoten van de meester begint te zagen. Taylor wint lang niet meer alles, sterker nog: de laatste jaren verliest hij vaker op toernooien dan dat hij wint. Met het afnemen van zijn dominantie neemt ook mijn gevoel weer een draai. Ik vind het helemaal niet meer leuk als Taylor een paar keer achter elkaar verliest, zoals ik dat eerder ook al niet leuk vond bij Bristow en Barney. Ik wil weer dat de oude meester die jonkies een poepie laat ruiken. Natuurlijk moet hij soms verliezen, maar in de kern moet de beste speler natuurlijk wel gewoon de meeste titels winnen.

Michael van Gerwen staat op dit moment bovenaan alle lijstjes als titelkandidaat voor de toernooien. Prachtig wat hij laat zien en ik ben een echte fan van de manier waarop hij speelt, maar inmiddels is hij de favoriet, de man die iedereen wil verslaan. Hij zal ongetwijfeld nog genoeg winnen, en ik zal zeker ook voor hem blijven juichen. Hetzelfde geldt voor Gary Anderson die een paar mooie titels te pakken heeft dit jaar, maar op dit moment juich ik net iets harder voor de ‘oudjes’ in het speelveld. Ik hoop dat Phil Taylor een legendarische wedstrijd zal spelen op de World Matchplay tegen Raymond van Barneveld, zoals hij dat eerder deed tegen Eric Bristow. En ik hoop dat Barney in die zelfde wedstrijd speelt zoals in de WK finale van 2007. En ik hoop dat de winnaar van die partij ook de titel wint. Niet omdat ze niet al genoeg gewonnen hebben, niet omdat ze huizenhoog favoriet zijn, maar omdat ik nog één keer wil zien waarom deze mannen zo groot zijn. Lang leve de underdog!

Jacques Nieuwlaat

Comments