Blog Jacques Nieuwlaat

Jocky Wilson is niet meer

Published on 02 April 2012
Toen ik net begon met darten had je net als nu grote namen, één daarvan was John Thomas Wilson, beter bekend als Jocky Wilson held van de werkende man. In die midden jaren ’80 had je fans van Eric Bristow, een jonge iet wat arrogante Engelsman die bijna alles won wat er te winnen was. Voor de jongere lezers van dit stuk, vergelijkbaar met Phil Taylor. Dan waren er ook nog de aanhangers van John Lowe, een wat oudere man die een stuk saaier oogde, nooit met schokkende uitspraken kwam en altijd ‘keurig’ was. Zeg maar een echte gentleman. Je zou John Lowe kunnen vergelijken met Dennis Priestley of Martin Adams. Tenslotte had je dan ook nog de schare fans van Jocky Wilson. Jocky was de held van de werkende klasse, hij was net niet ‘keurig’, maar ook zeker niet arrogant. Hij was zoals de gewone man op de straat, hij was de Andy Fordham van de jaren ’80 en begin jaren ’90.
201204 01
201204 02
201204 03

Als Jocky op een podium stond, dan gebeurde er iets, dan zat iedereen op het puntje van zijn stoel. Hij kon geniaal goed darten, won onder andere twee keer Embassy wereldtitel en daarnaast vele andere grote titels. Maar hij kon ook een lastig mens zijn, zeker als hij zo af en toe iets te diep in het glaasje had gekeken. Toch was hij een graag geziene gast en een collega waar iedere speler en official met veel plezier aan terug zal denken, immers het was nooit saai als je met Jocky ergens was.

Ik heb deze held een paar keer mogen ontmoeten, maar de eerste kennismaking is toch wel degene die mij het meest is bijgebleven. In januari 1993 was ik naar Frimley Green getogen om daar te gaan kijken in het walhalla van het mondiale darts, The Lakeside Country Club waar The Embassy werd gespeeld. Het zal de tweede of derde ochtend van het toernooi geweest zijn als ik ’s-morgens aan de ontbijttafel plaatsneem in het hotel. Nu was en volgens mij is het nog steeds zo dat er niet heel veel kleine tafels in de ontbijtzaal staan, maar slechts een paar wat grotere tafels waar je gewoon kunt aanschuiven. Ik had plaatsgenomen en net mijn Engelse ontbijt voorgeschoteld gekregen, met een pot koffie, toen er nog iemand aanschoof bij mij. Het was iemand die ik tot dat moment alleen nog maar op TV had gezien of ergens in de verte op een podium, u raadt het al; Jocky Wilson was gaan zitten. Ook hij kreeg een ontbijtje, maar voor hem zat er geen pot koffie bij, maar een pul water. We raakten een beetje in gesprek en spraken wat over koetjes en kalfjes. Hij vond het prachtig dat er iemand uit Nederland was overgekomen naar Engeland om naar het darten te kijken. U moet weten dat er in die tijd nog niet een handvol Hollanders te vinden waren op Lakeside, laat staan al mensen die niet zelf mochten meedoen aan het toernooi. Na een minuut of tien drong er een vreemde lucht mijn neusgaten binnen en na enig, voorzichtig onderzoek leek de lucht uit de pul water van mijn tafelgenoot te komen. Groen als ik was dacht ik dat er water in de pul zat, maar de grote kampioen maakte me snel duidelijk dat hij die dag moest spelen en dat hij alvast was begonnen met “ingooien”. Een half litertje wodka om warm te draaien was zijn medicijn. Hij zou die avond overigens verliezen van Dennis Priestley, maar dat terzijde.

Het geeft wel een beetje het leven van Jocky weer, hij was en is een groot kampioen, maar hij hield ook wel van de verleidingen die zijn roem met zich meebracht. Toch moeten we hem vooral herinneren om de prachtige prestaties die hij heeft neergezet. Vanaf 1979 tot en met 1991 haalde hij 13 jaar op rij de kwartfinale van The Embassy, een record dat nog altijd staat, een ongelooflijk record in een tijdperk dat zoveel goede spelers voorbracht. Hij won het toernooi twee keer, in 1982 en 1989 en wat voor hem vooral een mooie herinnering zal zijn, hij won in die twee finales van zijn twee grootste concurrenten uit die tijd. In 1982 won hij van John Lowe en in 1989 een legendarische finale tegen Eric Bristow. Wilson kwam in die finale met 5-0 voor en dacht de titel al binnen te hebben, maar moest lijdzaam toezien hoe de grote kampioen Bristow set voor set terug kwam. Wilson kreeg in een aantal sets matchdarts, maar miste telkens en iedere keer kwam Bristow dichterbij tot het 5-4 in sets was. Daarna maakte Wilson het af en mocht hij zich voor de tweede keer wereldkampioen noemen.

Toch was zijn toernooi The Unipart British Professionals. In het midden van de jaren ’80 een groot TV toernooi waar alleen spelers uit Groot-Brittannië aan mee mochten doen. De Schot zou niet minder dan vier keer winnen in het 8 jarige bestaan van het toernooi, ook alweer een prestatie die niemand hem ooit zal ontnemen. Jocky Wilson hoorde gewoon bij darts, hij was een absolute publiekstrekker en zou een zekerheid zijn geweest in de Premier League als die toen gehouden zou zijn.

Toen in 1994 de 16 beste spelers ter wereld zich afscheiden van de BDO behoorde Wilson ook tot die eerste groep van spelers. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de echte top van Wilson toen al geweest was, maar hij stond wel achter zijn keuzes. Jocky Wilson speelde in de eerste wedstrijd ooit op het PDC wereldkampioenschap, tegen Dennis Priestley. Hij zou de wedstrijd verliezen zoals hij alle wedstrijden op het PDC WK zou verliezen die hij ooit speelde. Bij de PDC kende Wilson niet meer de successen die hij wel had bij de BDO en na de World Matchplay van 1995 stopte hij met darts. Hij won dat jaar nog in de eerste ronde van Rod Harrington, maar verloor in de tweede ronde van Nigel Justice en we zouden Jocky nooit meer terug zien op TV.

Wilson had zeker geen gemakkelijk leven gehad, als kind was hij bij zijn ouders weggehaald omdat zij niet in staat bleken voor hem te kunnen zorgen. Hij groeide daardoor op in een kinderhuis. Later zou hij als kolenboer gaan werken, maar toen hij werkloos werd stortte hij zich op het darten, met veel succes. Hij was echt de kampioen van de gewone man, die hem waardeerde voor zijn eerlijkheid en grote natuurlijke talent. Jocky had een natuurlijk charisma waardoor je hem nooit vergeet wanneer je hem hebt ontmoet. Maar hij had ook wel vreemde trekjes, zo poetste hij nooit zijn tanden omdat zijn oma hem had verteld dat de Engelsen het Schotse water zouden hebben vergiftigt. Nadat hij was gestopt met darten trok hij zich terug in de streek waar hij was opgegroeid en leefde een zeer teruggetrokken bestaan. Binnen twee jaar nadat hij was gestopt met darten werd hij failliet verklaard en sindsdien leefde hij van een bijstandsuitkering in een kleine eenkamerwoning in Kirkcaldy. Nooit meer zou Jocky een interview geven aan de media al liet hij nog wel een keer weten in 1996 dat hij niet wilde dat iemand medelijden met hem had, er was maar één persoon verantwoordelijk voor zijn situatie en dat was hijzelf. Met het overlijden van Jocky Wilson op 24 maart 2012 zijn we één van de grootste spelers aller tijden verloren en zeker één van de grootste characters. De beste darter ooit uit Schotland en een stukje van mijn jeugd. Voor de jongeren onder ons, typ zijn naam in op You Tube en je kunt nog één keer genieten van een echte Schotse held.

Jocky rust zacht….

Jacques Nieuwlaat

Comments