Blog Jacques Nieuwlaat

Jackpot was de beste op de World Matchplay

Published on 01 August 2015
Het zomerreces is aanstaande, de World Matchplay is gespeeld. Een nieuwe kampioen, maar voor mij waren er twee winnaars.
1Lewis Adrian 132
Lewis Adrian 130
Lewis Adrian 131

Voldoende voer deze maand om een stukje te schrijven. Ik heb even overwogen om het te hebben over alle reacties die ik heb mogen ontvangen via social media de laatste anderhalve week, maar heb besloten dat maar niet te doen. Het lijkt me dat er al voldoende is gezegd via de riolen van Twitter en Facebook de laatste dagen.

Ik had hier ook een mooie ode aan de groene gorilla uit Gemonde kunnen schrijven, maar dat is al zo vaak gedaan. Daarbij zegt zijn prachtige zegereeks van de afgelopen week meer dan ik hier in woorden kan neerpennen. Wat een gigant zeg.

Ook Mensur Suljovic is een man waar ik het best over zou kunnen hebben. Hij, die een andere speelstijl er op na houdt, hij die de wereldkampioen tot waanzin dreef, hij die de randen van het toelaatbare opzocht en vond. Een mooie, emotionele man waar best wat over te schrijven valt, maar ook over hem ga ik het niet hebben.

Ook ga ik het niet hebben over de tegenvallende prestaties van de Nederlanders, of de onttroning van Phil Taylor. Er zullen ongetwijfeld al genoeg dartsvolgers zijn die hem en/of Raymond van Barneveld de grond in zullen pennen. Ik heb daarvoor te veel respect voor deze twee grote kampioenen.

Gerwyn Price (spreek uit Gèrwin) dan? Staat hij model voor de ‘nieuwe’ topdarter? Price speelde een prachtig toernooi waarin hij afrekende met Michael Smith en Adrian Lewis. Voormalig rugbyspeler op hoog niveau die in plaats van zijn bierbuik zijn sixpack kan laten rollen. Met name volgens veel dames in mijn omgeving een absolute verademing dit toernooi. Maar over Gerwyn gaan we het in de toekomst nog genoeg hebben denk ik, dus ook hem laat ik even liggen.

Het geeft me wel een mooi bruggetje naar de man waar ik het wel over wil hebben; Adrian Lewis. Jackpot was met hoge verwachtingen naar Blackpool afgereisd en terecht. Hij kwam als de nummer vier van de wereldranglijst en leek in goede vorm. Op mij komt hij altijd een beetje over als een grote teddybeer. Meestal goedlachs en altijd tijd voor iedereen. Hij oogt wel een beetje gemakzuchtig. Ik heb altijd het idee dat hij niet het maximale uit zijn talenten haalt. Zijn eerste partij was een test waarvoor hij glansrijk slaagde. Hij speelde tegen Joe Murnan, die een prima debuut maakte. Lewis moest goed spelen om te winnen, maar deed dat en kreeg de zege ook weer niet cadeau. In de tweede ronde moest hij aantreden tegen de Welshman Gerwyn Price. Ook een debutant, maar wel één die in de eerste ronde had gewonnen van Michael Smith. Een gewaarschuwd man telt voor twee zou je zeggen. Maar soms kun je gewoon goed spelen en toch verliezen en dat gebeurde Lewis. Hij deed er alles aan om te winnen, maar Price was deze avond gewoon de beste. En toen deed Lewis iets wat slechts weinig spelers gegeven is, hij accepteerde de nederlaag als een echte vent. Hij klaagde geen seconde over zijn eigen spel, hij had geen excuses over wind of een bord dat niet goed hing, nee hij gaf gewoon toe dat zijn tegenstander deze avond beter was. Dat kan namelijk gewoon een keer gebeuren. Mooi winnen is een kunst die weinig spelers bezitten, maar respectvol verliezen kunnen nog veel minder spelers. Voor mij was Lewis wat dat betreft de beste speler op de World Matchplay van 2015.

Jacques Nieuwlaat

Comments