Blog Jacques Nieuwlaat

De zoete smaak van een nieuwe kans

Published on 01 September 2014
Het eerste seizoen waarin ik echt competitie ging gooien was het seizoen 1988-1989. Dat betekent dat ik er inmiddels 25 seizoenen op heb zitten. Als je het zegt klinkt het allemaal niet zo lang, maar als het op papier staat dan voel je je ineens heel erg oud, althans dat heb ik. Het nieuwe seizoen staat op het punt van beginnen en voor een heleboel darters betekent dat resultaten uit het verleden kunnen worden vergeten en met vol goede moed aan een nieuw avontuur kan worden begonnen.
0phil taylor 3
1League of Legends 2008 Birmingham 026
2raymond barneveld

Ik heb ook heel lang dat gevoel gehad aan de vooravond van een nieuw seizoen. Dit jaar zou het definitief gaan gebeuren, grenzen zouden worden verlegd en nieuwe hoogtepunten zouden aaneen worden geregen. Maar naarmate mijn carrière vorderde zijn die grenzen steeds een stukje verder naar beneden bijgesteld en tegenwoordig speel ik vooral met de Olympische gedachte; meedoen is belangrijker dan winnen.

Ook voor de spelers die in de top van de wereld spelen zit de zomervakantie er op en is dit de tijd om nieuwe doelen te stellen of om oude doelen bij te stellen. Voor een aantal spelers is dit ook al de 25e keer dat ze dat doen en ik vraag me weleens af hoe bijvoorbeeld Phil Taylor of Raymond van Barneveld dat doen. Wat zijn hun doelen, waarom kunnen zij zich wel weer opladen voor een nieuw seizoen, terwijl ik daar toch heel veel moeite mee heb.

Zou The Power ook aan zijn keukentafel zitten en tegen zichzelf zeggen dat zijn zeventiende wereldtitel er echt komt en dat die het nieuwe hoogtepunt in zijn loopbaan zal zijn? Of wil hij stiekem ook liever op oudjaarsavond met de mensen die hem dierbaar zijn naar het vuurwerk kijken? Zou Barney zich serieus verheugen op de Premier League van 2015 of denkt hij bij zichzelf dat een avondje Europa League op de bank met vrienden ook wel gezellig is? Ik vraag het me soms echt af.

De ‘levensduur’ van de meeste topdarters uit de geschiedenis is maximaal vijftien jaar, daarna is het vaak kwakkelen of afgelopen. De eerste vijf jaar is alles leuk en alles nieuw, die jaren vliegen voorbij. In die tijd zit het ook vaak mee, wordt er veel gewonnen en de weg omhoog is geplaveid met leuke dingen. De vijf jaren daarna gaan al wat moeizamer, het zit wat vaker tegen en de bestemmingen komen al bekend voor. Een avondje trainen wordt wat vaker overgeslagen, want er komen nog zoveel avondjes darten aan. Ik heb met veel van deze spelers mogen spreken en het blijkt voor de meesten toch lastig te zijn om na een jaar de motivatie te blijven opbrengen om de dingen te doen uit die eerste jaren. In de laatste vijf jaar wordt het allemaal nog lastiger. Er komen nieuwe spelers die veel gretiger zijn en er komt kritiek op jou want waarom haal je niet de resultaten die je een paar jaar geleden haalde? En uit die kritiek komt twijfel. Spelers gaan twijfelen aan zichzelf, aan het materiaal en aan alle andere zaken waar je aan kunt twijfelen en dan is het op een bepaald moment gedaan.

Sla de geschiedenisboeken er maar op na, op een enkele uitzondering na, en dat zijn dan inderdaad de Taylor’s, Lowe’s en Van Barnevelds van deze wereld, houden de echte toppers het niet langer dan vijftien jaar vol. Een aantal stopt er dan ook echt mee, een andere groep neemt genoegen met een plekje in de schaduw van de subtop en gaat nog een aantal jaren mee als outsider. Maar voor de meeste spelers geldt toch echt dat hun carrière zo’n vijftien jaar duurt, waarbij de grote titels in een tijdsspanne van 8 tot 10 jaar worden behaald.

Op mijn niveau hoor ik dus bij die laatste groep. Ik vind het spelletje te leuk om te stoppen en neem dus genoegen met een plekje in de schaduw. Maar wie in de schaduw zit verbrandt ook niet dus zo slecht is het daar niet vertoeven…

Jacques Nieuwlaat

Comments