Blog Davey de Haze

De laatste keer Wooly Bully

Published on 27 June 2017
Bij elk toernooi, of hij nou meedoet of niet, gaat het over het afscheidstournee van Phil Taylor. Zowel de Nederlandse als de buitenlandse media laat weten dat we ons bewust moeten zijn dat dit de laatste keer is dat we Taylor op dit toernooi zien. Dadelijk tijdens de World Matchplay kan iedere wedstrijd zijn laatste wedstrijd zijn in het prachtige Winter Gardens. Leuk hoor, die aandacht, maar ik wacht al maanden op een andere naam waarvan we vele jaren hebben genoten. Wellicht nog geliefder dan de zestienvoudig wereldkampioen. Het laatste wat we van deze man hebben gezien was zijn wedstrijd tegen Benito van de Pas op het afgelopen wereldkampioenschap. Ik heb het natuurlijk over het stille afscheid van Terry Jenkins.
Jenkins 1
Jenkins 2
Jenkins 3

In 2014 mocht ik voor het eerst darters interviewen. Het was op het European Championship waar Jenkins de finale haalde maar verloor van Michael van Gerwen. Eén van de eerste spelers die ik mocht interviewen was The Bull. Zoals ik al verwachtte was hij een alleraardigste man. In dat interview zei hij eigenlijk maar één ding. Het maakte niet eens uit wat ik vroeg. ‘Ik train niet meer. Die motivatie heb ik niet meer.’ Dat was de kern van al zijn antwoorden. Nu zijn we bijna drie jaar verder en lijkt ook de motivatie voor wedstrijden, wat we al lange tijd aan zagen komen, te zijn verdwenen.

Redelijk op de achtergrond stopte Jenkins met de Pro Tour. Geen Players Championships meer en geen Euro Tour toernooien. De publiekslieveling staat niet in de Top 16 van de Order of Merit of de Pro Tour, dus plaatst hij zich niet voor de tv-toernooien. De kwalificatietoernooien voor de UK Open waren ook te veel voor The Bull en dus ontbrak hij ook daar. Waarschijnlijk staat hij nog in de Top 32 van de wereld aan het einde van dit jaar. Dat zou betekenen dat hij zijn laatste WK mag gaan spelen. Zou hij het doen? Zou hij nog één keer het podium in Ally Pally beklimmen? Nog één keer dat gevoel van winnen ervaren. Nog één keer die 9-darter tegen Per Laursen gooien. Of heeft hij ook daar geen zin meer in?

Ondanks dat hij geen tv-toernooi heeft gewonnen, is Jenkins natuurlijk wel een winnaarsbaasje. De winnaarsmentaliteit van een echte topsporter heeft hij in zich. Is het realistisch om na een jaar afwezigheid te presteren op een groot podium in Londen? Of maakt het resultaat dan niet meer uit? Gewoon een afscheidstoernooi voor de lieve Terry Jenkins.

Op het moment van schrijven krijg ik een melding van Facebook dat Andy Smith vandaag jarig is. Misschien wel het beste maatje van Terry Jenkins in het circuit. Dan komt het besef dat ze beiden niet meer op de tour te bewonderen zijn. Ja, Smith speelt nog op de Challenge Tour maar dat is toch anders. Een generatie verlaat geruisloos de tour en maakt ruimte voor ‘de jonkies’. De meesten hebben nooit echt een afscheid gehad. Ronnie Baxter en Andy Smith kelderde op de ranglijst. Kevin Painter en Tony O’shea zie je steeds minder. En zo nog tientallen namen, wat te veel om op te noemen is.

Een afscheidstournee klinkt ineens niet zo slecht meer. Een afscheidswedstrijd evenmin. Laat ik dan toch maar gaan genieten van de laatste wedstrijden van Taylor in de Winter Gardens en het Alexandra Palace. Wellicht bezoek dat laatste toernooi nog eens. Speciaal voor The Power. Maar ook voor Terry Jenkins. Ik hoop dat hij van het komende wereldkampioenschap zijn afscheidstoernooi maakt. De laatste pijlen op tv. De laatste keer Wooly Bully.

Overigens wil ik Steve Beaton bedanken voor het winnen van een Players Championship afgelopen weekend. Zijn toernooiwinst ondersteunt mijn verhaal betreft het stille afscheid van de oude generatie.

Comments